13 april 2010: aankomst in Valparaiso

Zoals gisteren gemeld werd inderdaad om 04:00 het anker gehesen en de motor gestart. Ik heb met succes mijn neiging om op te staan bevochten en me dus lekker nog een keer omgedraaid om pas om 07:00 uur op te staan.
De dag begon veelbelovend. Weliswaar een ochtendnevel op het water maar als je omhoog keek zag je al het veelbelovende blauw van een zomerse dag.

kleurrijk Valparaiso

Intocht in Valparaiso

De Velas Sud-America is een HEEL groot ding in Chili, dat zie je nu pas bij het benaderen van de eerste grote stad. Alle tall ships zijn al aan het oplijnen en zien er fantastisch uit onder vol zeil en onderling op een kabellengte afstand. In de lucht gonzen de helikopters en om ons heen wordt het steeds drukker van kleine bootjes, jachtjes, zodiacs en noem maar op. Niet zo gigantisch druk als tijdens een Sail Amsterdam, maar het heeft wel sfeer.

Dit keer dus een echte parade. De Chileense marine lag met alles wat ze heeft in een rechte lijn  opgelijnd uit de haven. Ik moet ze nog een keer natellen, maar minstens 8 fregatten en korvetten lagen achter elkaar, terwijl de tall ships in kiellinie erlangs voeren. Dat alles gebeurde in de komvormige baai van Valparaiso en moet vanaf de 42 heuvels waarop de stad gebouwd is een grandioos gezicht geweest zijn. Vanaf het eigen schip heb je niet echt overzicht, maar ook voor ons zag het er ook prachtig uit (inclusief het lossen van saluutschoten vanaf de Libertad).

Saluutschoten van de (Argentijnse) Libertad

In de haven hetzelfde ritueel als bij vertrek uit Punta Arenas, elk schip wordt uitgebreid verwelkomd door een militaire band. De grote opleidingsschepen van de diverse Zuid Amerikaanse landen worden nogal on-ceremonieel door 2 sleep/duwboten dwarsuit tegen de kade gedrukt, maar Klaas zou Klaas niet zijn wanneer hij niet op eigen kracht zou aanleggen! Gewoon ouderwets, spring aan land en op de schroef tegen de kade aan en dat alles met alle zeilen op (gelukkig nauwelijks wind!)
Ook de andere tall ships maken er nogal een show van. Sommigen hebben zelf ook een band aan boord die speelt, maar anders hebben ze wel het hele cadettenkorps de ra's ingejaagd om daar mooi te staan wezen en in sommige gevallen zelfs te staan zingen.

de helden van Chili

Na al dat gedoe zijn we in de middag de stad ingegaan. Vanaf het schip is het zo'n 20 min. lopen om in het centrum te komen. De eerste indruk is van een rommelig, slecht onderhouden maar reuze gezellige stad.
Er is wel een centrum, maar dat is de plaats waar leger en marine (die zeer nadrukkelijk aanwezig zijn) hun hoofdkantoren hebben en waar de grote standbeelden van de Chileense (militaire) helden staan. Als ze hun straten net zo goed zouden onderhouden als hun standbeelden, dan zag de stad er een stuk beter uit.

Steile straatjes en veel sfeer

De sfeer komt pas echt naar boven wanneer je een van de stokoude funicular's (steile liftjes de berg op) omhoog neemt en op een van de heuvels terechtkomt. De wijk Concepcion bijvoorbeeld is schattig, met huizen in vele kleuren, kleine winkeltjes, restaurants, doorkijkjes en erg vriendelijke mensen.
Gerrit heeft nog een hotel geboekt (gerund door Belgen, hoe krijg je het gevonden....) en na een biertje op een prachtig terras terug naar het schip voor diner.

11 april 2010: de race alweer voorbij

Bijschrift toevoegen

Het einde van de race die geen race was

Kon vannacht niet slapen. De wind is nog verder toegenomen en het schip gaat behoorlijk te keer. Regelmatig schiet de haak van de douchedeur (onze enige bron van frisse lucht) die dan vervolgens eerst tegen de kastdeur knalt en dan tegen het haakje wat natuurlijk tussen deur en sponning hangt. Je moet er dus uit om de deur weer op de haak te zetten (dicht maken is geen optie, wordt veel te warm) en na de volgende heftige golf begint het weer opnieuw. Hoe laat precies weet ik niet, maar op een gegeven moment ging de scheepshoorn ten teken dat we over de finish gingen. Vanaf dat moment werd het rustiger, alhoewel de motor wel aanging. Nog wat later hoorde ik het anker vallen en toen viel ik pas in slaap.

voor anker in Green Bay

Wat later werd ik gewekt door Tim: de hondenwacht begon! Echter hij vertelde me te blijven liggen omdat alleen de ankerwacht nodig was. Na een half uurtje hoorde ik Gerrit en Tim ook weer in hun bunk kruipen en uiteindelijk viel ik in slaap. Het zal 05:00 uur geweest zijn.
Om half acht was ik weer wakker. Gary en Tim waren al op en Gerrit was een enorme boom aan het omzagen. Snel gedoucht en na een licht ontbijt (we eten veel te veel) naar buiten. We liggen in een kleine baai "de groene baai" net iets ten zuiden van Valparaiso, samen met de Chilenen (Esmeralda), Argentijnen (Libertad), Spanjaarden (Sebastian del Cano) en Brazilianen (Cisne Branco). Lijkt me een vreemde gewaarwording voor de bewoners op de omringende hellingen hun baai ineens gevuld te zien met 5 tall ships, die er gisterenavond echt nog niet lagen!

Het zonnetje schijnt en zo vroeg in de morgen voelt de temperatuur al aan als 13 - 15 graden. Beloofd een mooie dag te worden......en geen wachten draaien!

het einde van de reis wordt gevierd.

De hele middag is in beslag genomen door een beetje lui in de zon te liggen, te lezen, en veel te vroeg beginnen met drinken. Maar ja: het was gezellig om met 8 man rond een kleine deck-house tafel te zitten en elkaar sterke verhalen te vertellen terwijl het ene na het andere rondje bier op tafel komt. Het borreluur ging haast vanzelf over in een enorme barbecue op het tussendek, waar de bemanning een tent had opgezet inclusief feestverlichting, pavoisering en een DJ installatie met een paar fikse speakers.
Karbonades, kippepoten, worsten, antartica vis, gepofte aardappelen, salades en legio sausen en natuurlijk nog meer bier. Na het eten kwam de DJ op oorlogssterkte en werd er volop gedanst door jong en oud. Het bier moest plaatsmaken voor de Beerenburger, maar helaas dans je dat er niet echt af....
Ik moet bekennen dat ik niet helemaal fris meer was toen ik tegen een uur of elf mijn bunk opzocht waar mijn 3 maten al stevig lagen te zagen........partypoopers! (maar wel verstandig).

De dag van vertrek, 23 maart 2010

Het is bijna een week geleden dat ik een Internet verbinding had.
Ik zak vandaag proberen een aantal blogs te plaatsen. Ik zal de datum in de titel plaatsen aangezien de blogdatum steeds hetzelfde is.
Op de dag dat ik de vorige blog plaatste, zijn we die middag om 17:00 aan boord gegaan waar we hartelijk werden ontvangen door de vaste crew, naar onze hut werden gebracht, een foto werd gemaakt voor het "facebook" en we vervolgens nog lang hebben geborreld en verder hebben kennisgemaakt. De avond werd schitterend afgesloten met een concert van een van de scheepsbands op de pier en een prachtig vuurwerk.

De dag van vertrek, 23 maart 2010
 07:00 ontbijt
Het ontbijt wordt geserveerd in salon and lounge en is rijkelijk voorzien van brood, broodjes, corn flakes, kaas, vlees, jam, fruithagelslag, pindkaas etc. etc.
We zijn intussen in 3 wachten ingedeeld, rood, wit en blauw. Het wachtsysteem draait met 4 uur op en 8 uur af, met 2 korte wachten van 2 uur tussen 12:00 /14:00 en 14:00 / 16:00 om te zorgen dat het wachtschema doordraait en de hondenwacht niet elke keer voor dezelfde wacht is.
Onze kajuit (7) zit in de de Rode wacht en we hebben Gary (een van de amerikanen) eendrachtig tot watchleader gebombardeerd.

09:00 familiarisatie met het schip
Na de 3 bellen om 08:00 met de palaver van de dag (Jordi met toeristische informatie) kregen we een familiarisatie programma. Dat wil zeggen dat de 3 wachten om beurten een praatje kregen van een van de bemanningsleden over Security, wachtsysteem, dagindeling de dokter etc. etc.

Zijn door het schip heengelopen om de verschillende ruimten te zien, maar je bent natuurlijk redelijk snel uitgekeken: zo groot is het schip nu ook weer niet.

12:00 vertrek
Na de familiarisatie was zo'n beetje iedereen aan dek om het vertrek van de andere schepen gade te slaan. Wij zijn de laatste in de rij, dus het duurt even. Vertrek loopt volgens vast patroon. Een militaire band marcheert naar het schip speelt een deuntje, een Argentijnse officier neemt afscheid en op het moment dat het schip losmaakt wordt een afscheidsdeun gespeeld. De schepen hebben allemaal hun eigen manier van losmaken en afvaren. Sommigen gaat soepel en professioneel, anderen een beetje clumsy.

Toen de Europa aan de beurt was ontstond er spontaan een polonaise op het tussendek op de tonen van de militaire band! Ik denk niet dat die Argentijnen dat helemaal begrepen, maar leuk was het wel en helemaal typisch Europa.
We voeren af op de nederlandse manier: voorspring en achteruit, daarna draaien en eruit. Niemand anders deed dat, waarom weet ik niet, het is simpel en elegant.

Vanuit Ushuaia gingen we oost tot Port Williams en daarna zuid rechtstreeks naar de Kaap. Weer was rustig en redelijk zonnig zodat we onder vol zeil voeren. Wij liepen onze eerste wacht van 16:00 tot 20:00

Aangezien we met 12 man zijn is de Rode Wacht onderverdeeld in 3 secties die elkaar om het half uur aflossen. De ene keer doen 2 uitkijk en de andere 2 het roer. Ik heb dus mijn eerste toer aan het roer al gehad en tijdens onze uitkijk waren er dolfijnen aan de boeg.
Het schip laat zich redelijk makkelijk sturen. Je moet even wennen aan het feit dat je VOOR het roer staat en niet erachter, maar verder gaat het prima.
Uitkijk is ander koek. Als er wind staat sta je onbeschut op de boeg, dus dat is koud en nat. Zover boffen we met het weer!

19:00 diner (rode kool, appelmoes, rijst)
08:30 lezing over de deelnemende schepen door Michael. Was leuk. Die jongen weet er veel van en is ook daadwerkelijk op veel van die schepen geweest. Voor mij is het wennen aan al die engelse nautische woorden en definities.
09:30 naar hut, iedereen slaapt, ben ook maar gaan slapen want om 04:00 tot 08:00 hebben we de hondenwacht.

Kennismaking met "Europa"

Vandaag hebben we heerlijk uitgeslapen en een groot ontbijt genuttigd. Daarna gingen we op weg naar de haven om kennis te maken met de "Bark Europa". We worden weliswaar pas morgen om 17:00 uur verwacht, maar aangezien ze toch al aan de kade ligt en er open dagen zijn gaan we maar vast eens kijken.

Geen moment te vroeg bleek. Toen we aankwamen bij de poort, die toegang geeft tot de pier, stond daar een kleine menigte te kijken naar een uittocht van alle bemanningen van de 10 tall ships die intussen aan de pier liggen. Zij begaven zich naar een verzamelterrein om zich daar op te stellen voor een optocht door de stad. Dus ook de bemanning van de bark. Ondanks het feit dat het maar een heel klein groepje is, mag ik wel zeggen dat het een opvallende groep is. Toen de optocht eenmaal op gang kwam, kwamen er strakke detachementen in smetteloos uniform voorbij, afgewisseld met folkloristische dansgroepen en bands uit Mexico, Venuzuela etc. En daar tussen in, met een grote Europesche vlag en een kleinere Nederlands vlag, de bebaarde, langharige bemanning EN een groepje kinderen zwaaiend met Nederlandse vlaggetjes. Op het verzamelterrein hebben we kennis gemaakt met de kapitein, en een Frans koppel  die morgen ook aan boord komen.
De rest van de middag hebben we genoten van het prachtige weer en ons puffend voortbewogen in onze pooluitrusting. Hoezo, koude wind en chill factor?? Een heerlijk briesje, lekker zonnetje en zo'n 10 graden. Dadelijk gaan we de Kaap nog ronden op de motor omdat er geen wind staat, het zal toch niet waar zijn! We moeten natuurlijk wel sterke verhalen kunnen vertellen later!

Morgen gaan we met een stoomtreintje het Nationale Park "Tierra del Fuego" verkennen en om 17:00 uur is het inschepen. Het plan is dat we dinsdag 08:00 uur uitvaren.

2e stop: Ushuaia, Patagonië, het einde van de wereld!

Het is herfst in Argentinië.
Ten minste in dit deel van Argentinië. Ik ben uiteindelijk in Ushuaia aangekomen en zoals de bewoners hier zelf zeggen: welkom aan het eind van de wereld. Ik heb het niet gecontroleerd, maar het schijnt de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld te zijn. Volgens Rudolfo, de taxi chauffeur die me van vliegveld naar hotel bracht: 18.000 inwoners.

Er staat een snijdend koude wind, minimaal Beaufort 5, maar vaak ook 6. Temperatuur uit de wind zo'n 5 graden, maar de chill factor hakt er wel in. Voordeel van de harde wind: heldere luchten met prachtige vergezichten op de omringende bergen met sneeuw op de toppen en flanken. Het is een indrukwekkend gezicht totdat het ineens dichttrekt en begint te regenen.

Ook indrukwekkend is het zicht op de haven, met aan de lange pier zo'n 7 - 8 tall ships, inclusief de Bark Europa. Op zichzelf is de Europa een stevig schip (zie de website), maar tussen de rest van de tallships is ze duidelijk de kleinste. Maar ook de meest opvallende: lopen alle andere bemanningen er (militair) geüniformeerd bij, op Europa is het "Pirates of the Caribbean"; T-shirts, lang haar, baarden, oorringen, hondedrinkbakken op het dek, kortom: een vrijbuiterschip volgens hollandse traditie. Ben benieuwd, er moet een relaxed sfeertje aan boord hangen.
Ushuaia zelf is een groot toeristenoord. Dat is vanwege de prachtige omringende natuur met Nationaal Park, haar ligging aan het groene water van het Beagle Kanaal, maar vooral omdat de haven een uitvalplaats is van toeristenschepen die hier hun passagiers oppikken op weg naar Antartica. Dat  is ook wat de Bark Europa tijdens de Antarctische zomer doet. Nu die zomer echter ten einde loopt zoekt ze haar klandizie verder naar het noorden en ik ga dus mee op de eerste etappe daar naar toe.

Vanaf vandaag is onze ploeg ook compleet. Tim en Gary had ik gisteren al in BA ontmoet en zij zijn via een andere vlucht al een paar uur eerder in Ushuaia aangekomen. Gerrit, onze Belgische hutgenoot kwam een paar uur later aan, redelijk kapot na een vlucht uit Brussel via Madrid en Buenas Aires (zonder hotelovernachting!)
Morgen meer, zolang het kan. Communiceren is redelijk moeilijk. Op dit moment heb ik geen service op mijn telefoon (wel in de stad, niet in het hotel), maar kan ook in de stad geen data verbinding krijgen. Ook de dongle voor mijn laptop werkt hier niet. Op dit moment ben ik dus afhankelijk van de internet verbinding die het hotel heeft. Zolang ik hier ben zal ik dus wat vaker proberen te schrijven. Eenmaal aan boord ben ik bang helemaal geen verbinding meer te hebben.